tea for two

sene başında hop diye fotoğraf kulübünün yönetim kuruluna alındığımda ‘eneee’ demiştim. ama bir dönem boyunca ‘ene’lik hiçbir şey olmadı neredeyse. cv’me yazdım ama bak o iyi oldu.

neyse efendim, ben burda lomo momo derken diana’sı olan dördüncü sınıfım h. ile tanıştım. kulübün sana kattığı en iyi şey ne diye sorsalar h. derim. bahçeşehir’de okuyan insan demek genelde beşiktaş’ta oturan insan demek. evet, h. de benim komşum. ois’e girdim ve gördüklerimle daraldım. daraldım. daraldım. aradım ‘çay?’ dedim.

geçen hafta oliver’ın psikoloji dersinde oliver’ın suratına bakıp ‘bunlar ne işe yarayacak’ dedim içimden. ‘hani senin bi işine yaramadı özde’ dedim. uzun zamandır düşündüğüm şeyleri o ders kendime söyleyivermiştim. dönemin son psikoloji dersinde. o an üzerinde yol aldığım patika silinmiş ben yönsüz yönsüz yürüyormuşum gibi hissettim. 

işte not ortalaması tavan yapmış, başarılı psikolog adayı asistan h. konuşunca ne kadar saçmaladığımı anladım. oysa o düşüncelerimin hiçbirini bilmiyordu. oysa biz psikoloji konuşmak için buluşmamıştık. 

gaz alabilme huyum hiç olmadığı halde h. bana bölüm konusunda çok ama çok gaz veriyor. eve gelip sıkılarak çalışmıyorum, eve gelip yüzümde gülümsemeyle çalışıyorum. çalıştığım şeye inanıyorum. çünkü karşımdaki insan bunları daha önce yapmış ve sonucunu almış bir insan. karşımda çalışırsam 4 yıl sonra ne olabileceğim canlı canlı duruyor.

ve bugünkü en güzel tespitim de şu; bir insana ne olamayacağını değil, ne olabileceğini gösterin. bi de “vespa’n olacak” gibi şeyler söyleyip onun yerine hayal kurun. gülücük.